Καλό καλοκαίρι!

... σε όλους...
... φίλους, φίλες...
... συνοδοιπόρους σε διαδρομές και όνειρα...

Να αισθάνεστε, να χαμογελάτε, να ζείτε
την ομορφιά της εποχής...
όπου κι αν βρίσκεστε...

Είμαι ήδη σε εποχή θερινής ραστώνης...
Με μερικές εκατοντάδες φωτογραφιών
θα μοιραστούμε όταν επιστρέψουμε
στιγμές και σκέψεις...

Την αγάπη μου σε όλους...

Ταξίδι

Οι λέξεις σκαρφαλώνουνε στα φύλλα
την ώρα που αποτολμούν να ταξιδέψουν
στο στρόβιλο του ανέμου και του νου.

Φοράνε μόνο την ηχώ και αποδεσμεύονται
αφήνοντας τις τελευταίες εκδοχές νοήματος
να καταρρεύσουν στα σύνορα με το απροσδόκητο…

Με τo βλέμμα στ' ανοιχτά...

Αβυσσος

Αυτοτελείς θυμοί κομματιασμένες σκέψεις
σπαράγματα στιγμών οργής ακάλεστης
ξεχύνονται σε νοερά ποτάμια δακρύων
αδύναμη λογική εκτάκτου συγκυρίας.

Αηχα σκοτάδια του βυθού παραμονεύουν
θηράματα αβύσσου να φωτίσουν
λάμψεις ζωής βυθίζουν στο κενό
ρεύμα ψυχών στη όχθη του θανάτου.

Ζεσταίνεστε?

Μεσούντος του Ιουνίου...

Ακινησία

Ακίνητο το δάκρυ στη γέφυρα της μνήμης
καθόλου δεν υποχωρεί στην πίεση του χρόνου
που ταξιδεύει στη θολή γραμμή του
Ακίνητη πορεία στην αίσθηση του Αλλου
Οξύμωρο στη συνείδηση του οριστικού
Ταξίδι στην απώλεια
Η δύναμη του κύκλου
Το αδύνατο της επανεκκίνησης

Κατάδυση

Τη σκουριά ξεπλένει το αμίλητο νερό
την πέτρα χαράζει η σμίλη του αέρα
ανεκλάλητος ήχος ανάσας δυναμώνει
την τολμηρή ηχώ της φαντασίας
να ανασυνθέσει το ρυθμό των βημάτων
στην ανεπαίσθητη θυσία τους στο χώμα.

Τη δίψα του βράχου ακούει μια σταγόνα
αδύναμη στιγμή που στάζει ελπίδα
στην αιχμηρή πλευρά της νοσταλγίας
αναρριχάται κάθιδρη η ύστατη ώρα
χλωμός δρομέας στην τελική ευθεία
του χρόνου ακαριαίας διαδρομής.

Σχισμή

Σχισμή στο σκοτάδι μια ανάμνηση νοτισμένη
τομή ρέουσα, παλίνδρομη στο χρόνο
Ανάκλαση σε ολισθηρό χαρτί
λέξη σκιά που αποχρωματίζεται

Η διπλή γραμμή απαγορεύει την αλλαγή κατεύθυνσης -
υποχρεωτική πορεία χωρίς συγκρούσεις
Ολα αλλάζουν όσο τα προσεγγίζεις -
επιμηκύνονται στις άκρες και διαλύονται στο κέντρο

Φταίει κι αυτή η εμμονή στην παρατήρηση
στη σκέψη που καταλαμβάνει τον κοινό τόπο
Στιγμή σε ένα ασύνδετο συνεχές...
Τόσο συνεχές ωστόσο...

Προσμονή

Ενα παράθυρο στη λογική
ανώφελα στερεωμένο
δέσμευση σε διαδρομή ανίερη
χωρίς στροφές ή περάσματα
θέα υπό γωνία ελλειπτική
αμετακίνητα άχρωμη
ηθελημένα αναλωθείσα
στην προσμονή του ευδόκιμου

Χθεσινή βόλτα...

Κατεύθυνση

Σβησμένα βήματα στη λύπη της μορφής
καθώς ανα-καλείται και ανα-καλύπτεται εκ νέου
χωρίς τη δέσμευση σχήματος και πλαισίου
Τη θλίψη ξεθωριάζει η αμφιβολία ή το αντίστροφο;

Ατόφιο προσωπείο φοράει η ανάγκη της συνέχειας
για να διασχίσει ό,τι θεριεύει σπαρακτικά να την αφομοιώσει
Ου τόπος για το απρόβλεπτο
ξαφνιάζει την αυταρέσκεια του ελέγχου
κι οι κρίκοι ανα-συντάσσονται κι αγωνιούν
να δικαιώσουν τη σοφία της επιλογής τους
Ακροβασίες στα όρια νοερής ακολουθίας συμβάντων
σκόπιμα αναληφθέντων από τη φύση της τυχαιότητας

Αθώες κι ακίνδυνες οι διαδρομές στις χαρακιές του λόγου
νοσταλγικοί σταθμοί σε προδιαγεγραμμένες υπερβάσεις
τόσο τυφλές όσο και ηχηρές, αντίδοτο στο φόβο του κενού
Επίδειξη επιείκειας στη λήθη ή το αντίστροφο;

Στό αχνό χρώμα της ζέστης...

Καλό μήνα, καλό καλοκαίρι!

Καλό μήνα σε όλους τους φίλους και τις φίλες,
ονειροπόλους ταξιδευτές στην ομορφιά κάθε εποχής,
γαλάζια χαμόγελα πάνω από χάρτες αναζητήσεων,
ανάδυση επιθυμιών στην αγκαλιά της θάλασσας...

Πλόες...

Μεταμέλεια

Ριπές της μνήμης όλες οι εποχές
που θρυμματίζουν τον καθρέφτη
ανακόλουθες κι ανυπότακτες σκέψεις
σπαράγματα επιθυμίας αξόδευτης.

Θύτης και θύμα η ανοχή
δεν συγχωρούνται οι ανάρμοστες επιλογές
η μεταμέλεια οριστικά μετοίκισε
κι απουσιάζουν οι αποδέκτες της συγνώμης.

Μια καλημέρα...

Καλό Σαββατοκύριακο!

Θερινή δροσιά...

Αποχαιρετισμός

Ενα ηδύποτο χρώμα στα χείλη
φώτισε την ώρα του αποχαιρετισμού
στρογγυλή η πίκρα της φυγής
ανεπίδοτη ζωή μόνο ένα δάκρυ.

Σφιγμένη ψυχή γόρδιος κόμπος
επώδυνα αναπόφευκτη ρωγμή
ακροβασία στο μετέωρο βλέμμα
ανήκουστο χάδι στην ηχώ της λύπης.

Συμπαγής εκτόξευση φόβου
η λάμψη ευφάνταστης ουτοπίας
δειλή αφορμή άτοπης οργής
απόκοσμη ανάσα που θολώνει.

Καλή εβδομάδα!

Κύματα στα σύννεφα

Καλημέρα

Πρωινά με το χαμόγελο της αλήθειας
σκέψεις κρυστάλλινες και αέρινες
αισθήσεις μιας διαυγούς συνέχειας
ανάσες από σύννεφα και ήλιους
όλο το φως πάνω στο μπλε
στα μάτια που χωράνε μνήμες.

Στων φύλλων την ισορροπία
φωνές απλώνουν τη μορφή σου...

Παράθυρα στη θάλασσα...

Συνήθεια

Μαρμάρινες φωνές σβησμένοι κόμποι
ακροβατούν στην ύστατη εκδοχή
θολή δίψα θαλασσινού νερού
πέτρες σπασμένες σε εποχές ψυχής.

Ανάλγητη πορεία στη συνήθεια
δείγμα σαθρό ευδόκιμης μέρας
συνταγή ανεκτέλεστη στην εντροπία
απειλείται με οριστική απώλεια συνείδησης.

Και για όσες τις ακολουθούν...

Για τις μέρες που έρχονται...

Αφαίρεση

Μια μέρα έξω από το χρόνο
- η λογική υστερεί στις αφαιρέσεις -
στιγμή που αντέχει να χαθεί
στάση παράτολμα ανακόλουθη.

Απόλυτη η άρνηση της πράξης
αναφαίρετη υποχώρηση ο εγωισμός
χωρίς μια δικαιολογία να προβάλλει
αιχμηρή και απέλπιδα συγνώμη.

Ελλειπτικά τα σχήματα και άτεχνα
ακραία αζήτητος ορθολογισμός
επανάληψη αναγκαστικής πορείας
η ανάρμοστη θεωρία της επιστροφής.

Η ζωή ενός φύλλου...

Λευκή εντολή

Λευκή γραμμή διπλή
αυστηρή εντολή αποτροπής
η σημειολογία της κατεύθυνσης
σε μετέωρη τροχιά
χωρίς δυνατότητα διαπραγμάτευσης
αμετακίνητα ψυχρή
και συνεπής εφ’ ώ ετάχθη...

Ρητορικές ερωτήσεις

Απόκρημνη σιωπή στη στροφή της μνήμης,
μορφή απόμακρα θολή κι αμέτοχη,
απρόσμενα ανήκουστη κι ανίερη,
ανάδρομη αναρρίχηση στο ύψος της προσδοκίας...

Τι να πιστέψεις;
Γιατί;
Και για πόσο;

Οσο κρατάει ένα φευγαλέο χαμόγελο
την ώρα της αδόκιμης κρίσης,
όσο κρατιέται ένας λυγμός στα μάτια
όσο ακόμα μπορείς να αναρωτιέσαι
όσο οι εικόνες αναδιπλώνουν τη ζωή σου

πολύ πιο λίγο απ’ όσο πόθησες,
πολύ πιο λίγο απ’ όσο ένιωσες,

όσο ένα τίποτα
τόσο κενό και άδειο...

Στη σκιά της λέξης

Ρίχνοντας τη σκιά της λέξης
που ζυγίζεται στο άσπρο χαρτί
για να κρατήσεις μια σταγόνα δάκρυ,
μια αίσθηση πικρή κι ανομολόγητη,
αδύναμη να βρει δικαίωση στο λόγο.

Aνείπωτες κατάστικτες στιγμές
κομμένες στα μικρά τους μυστικά,
και μια ανάγκη ν’ αποτρέψεις τη ματαίωση,
κρυφό και ισχυρό χαρτί της άλλης όψης,
δειλή απάντηση στη θλίψη μετέωρου απογεύματος.

Σαν τους κόκκους της άμμου...

Υποθέσεις

Ανώφελη ερώτηση
Ανώδυνη απάντηση
Ανοίκεια έλλειψη
Ανύποπτος λόγος
Ανένδοτη επιθυμία
Ανεπίστρεπτη ζωή

Αν επιμένετε ακόμα
να κάνετε υποθέσεις...

Καλό μήνα!

Ενας ζεστός και τρυφερός μήνας,
στην είσοδο του φωτός και της θάλασσας,
με ευωδιασμένα χρώματα και ουρανό ανοιχτό,
τις διαδρομές του μας καλεί να αγγίξουμε,
με τη λαχτάρα της ψυχής και του νου...

Καλό μήνα σε όλους!

Φυγή

Χωρίς ανάσα και πνοή αναλώθηκε το χάδι
σημάδι λαμπερό ιερής επιθυμίας
που υψώνεται αργά στη δίψα του ουρανού
τηρώντας αποστάσεις από τα ετερόφωτα.

Χωρίς ελπίδα ταξιδεύει νύχτες η ψυχή
στις λέξεις, στη φωνή που έχτιζε ζωή
κι αναζητά εκείνη τη ρωγμή να καταλάβει
που αλήθεια ονόμασε την απελπισία της φυγής.

Στιγμές

Στιγμές ανυπόμονες διπλώνουν
διαδέχονται η μία την άλλη
στο φωτισμένο παζλ του χρόνου
τρέχοντας θέση διακριτή να καταλάβουν

Στιγμές παρά προσδοκία κυκλοθυμικές
τις ακολουθεί χαμαιλεοντικά το βλέμμα
κι αφήνει τη διάρκεια του βίου
σε αχνή μορφή στη μνήμη να τις ενσταλάξει

Στιγμές σκυφτές επιστρέφουν
το βλέμμα στο σβήσιμο της μέρας
υπό τους ήχους αδιόρατης θλίψης
οριστικά εγχαραγμένες στο χαρτί

Φωνή ψυχής

Στη θάλασσα τη νύχτα να μιλάς
όταν σκοτάδι υποκρύπτει τη διαφάνειά της
καλώντας ρυθμικά τους ήχους του βυθού
να ομολογήσουν τα μυστικά του βάθους.

Στη θάλασσα τη νύχτα να βυθίζεσαι
όταν οι ώρες γίνονται πιο θλιβερές και μόνες,
καθώς ανακαλύπτεις πόσο λίγο μπλε απόμεινε
στο βλέμμα που φεύγει και σκορπίζεται
σε εκούσια ανώδυνες διαδρομές,
επιμελώς παραταγμένες και υποταγμένες
στο μονοσήμαντο ταξίδι της ζωής.

Καλή Ανάσταση

Φίλες και φίλοι,
θα λείψω για λίγες μέρες
για ένα από τα αγαπημένα μου ταξίδια
στην Ευρώπη, σε φίλους...

Σας εύχομαι να περάσετε όμορφα το Πάσχα,
να γευτείτε την Ανοιξη,
να αγαπήσετε ό,τι και όσο περισσότερο μπορείτε...

Καλή Ανάσταση και Ανάταση Ψυχής και Πνεύματος...

Υπόθεση εργασίας

Είναι μια θάλασσα η ορμή
που αδημονεί να εκβράσει την ψυχή της
κύμα στης άνοιξης το βράχο
τον φαγωμένο από το αλάτι
σφουγγάρι απορροφητικό του χρόνου
που αναζητά νερό να ανθίσει.

Είναι κι η ανείπωτη ζωή
χαλίκι κάτω από λεπτή άμμο
έφηβης ελπίδας ενδυνάμωση
στις στάσεις διαδρομής ελλειπτικής
αναζητά ανάσα ανέμου
ορμή να της εμπνεύσει.

Αποδοχή

Γεύση πικρή του δειλινού
βήμα δειλό βραχύβιας σκέψης.
ασύνειδη απόκρυψη
μαρτυρικής αναστολής.

Η μνήμη συλλαμβάνει το λευκό
να το φορέσει στο σκοτάδι
ενδόμυχη ένδυση της νύχτας
συνειδητή αποδοχή σιωπής.

Ειμαρμένη

Παλίρροια φωνή στην άμπωτη
κυμάτων υπερήχων
αγνώριστη ηχώ της νοσταλγίας,
ύψωσε τη θλίψη σου
κατάρτι στον απόηχο της απουσίας.

Ανείπωτη διάθεση φυγής
σε παρασύρει
σε ασύμμετρη κλίμακα αναχώρησης.
Ακάλεστη απόγνωση της λέξης,
ήχοι πλάγιοι και άτεγκτοι,
δεινοί ταξιδευτές
του φόβου και της μέρας
που έσκυψε να αποφύγει την τροχιά της,
χωρίς συναίσθηση συνέχειας.

Τι μπορεί να κερδίσει τη σιωπή
Ποια στιγμή νικάει τον καιρό
Σταγόνα από κρύσταλλο σε θολή ειμαρμένη

Σπουδή στα Σύννεφα (2)

Εαρινό

Δροσιά από φως απριλιάτικης μέρας
χρώμα στα φύλλα
χρώμα από φιλί
νωχελική αχτίδα
ανυπόκριτη διάθλαση χαράς
ανασαίνει στο βλέμμα...

Οι ώρες χαρίζουν τη διαδρομή τους
στη δίψα της ψυχής.

Απόπειρα ανάφλεξης

Μια μαχαιριά φωτιάς
ματώνει το συμπαγή πυρήνα,
κόβει στα δυο τη σιγουριά
της άχρωμης ταυτότητας,
παγιδεύει ακαριαία το βλέμμα,
στιλβώνει την επιφάνεια της νύχτας
για να κυλήσει εκτοξεύοντας φως.

Σημάδι του καιρού η ορμή
που επιτρέπει αυτάρεσκα τη λάμψη,
αρκεί να αντέχεις τη διάρκειά της
Νευρική η ακμή του χρόνου
φορτώθηκε τις τύψεις της βροχής
για να σωθεί απ’ τη μεγάλη ζέστη
στη δίνη της ρευστής λογικής.

Μα η φωτιά δεν έχει σώμα,
ακολουθεί την ατελή μορφή της
και ξαστοχά αλλάζοντας κατεύθυνση.
Ελέγχεται μόνο από ό,τι ελέγχει...

Αποχώρηση

Σκωπτική ρωγμή της λύπης
σκοτεινή διάθλαση του φόβου
επίπονη η μετάβαση
σε σκέψη ανατρεπτική

Σημάδια ανεξίτηλα των καιρών
του κενού πόνος
στων αποχωρήσεων τις αποβάθρες

Θάλασσα (3)

Θάλασσα (2)

Μεθυσμένες τροχιές

Μεθυσμένες τροχιές στην οδύνη της σκέψης
κυκλώνουν απορροφητικά θυμούς και δάκρυα

Θυγάτηρ εγκατάλειψης η εμμονή
απονευρώνει συνειρμούς και πάθη
χειρουργικά μικραίνει την ακτίνα αυτοαναφοράς
και σ’ εγκλωβίζει στην παγίδα της

Ασφυκτική η περιστροφή και πώς να δραπετεύσεις;

Κι ο ίλιγγος καθόλου εξαίσιος στο σεληνόφως
παρά τη μουσική υπόκρουση του επιλόγου

Θάλασσα (1)

Μια διαδρομή
στους γαλάζιους
ήχους της άνοιξης
κρυστάλλινη δροσιά
πρώτη σταγόνα
φιλί του απρίλη
ανάσα ουρανού...

Σπουδή στα Σύννεφα (1)

Αντανάκλαση

Κίνηση διάφανη, σχεδόν αόρατη,
σκιά σε αντίστροφη πορεία από το είδωλό της.
Κοινό σημείο μια νοητή γραμμή εκκίνησης
τόσο νοητή όσο και ανύπαρκτη
διάσταση διάχυτη στο χώρο
υποθετική και επιθετική όσο επιτρέπουν ο χρόνος και η συναίσθηση.

Εναν καθρέφτη ζητά η οπτική να επιστρέψει
λαμπερή και κοφτερή στην ίδια την ανάγκη να προβληθεί
ύπουλη επιθυμία η αντανάκλαση
κρύβει την ειρωνεία στη σιγουριά της εκπλήρωσης
Εικόνα σε κίνηση από ακίνητο είδωλο
απονευρώνει μια ακόμα ενσυνείδητη αυταπάτη.